De officiële lijst
met bestverkochte boeken

Bestsellerauteur Paulien Cornelisse laat in haar bevlogen uitgave bij het Boekenweekthema zien hoe leuk het is om naar woorden te staren en je af te vragen: wat betekenen ze? En wat betekenen ze écht? In Hèhè onderzoekt Paulien Cornelisse de essentie van de Nederlandse taal. Ze neemt woorden onder de loep die we voortdurend gebruiken zonder dat we ons ervan bewust zijn.

Paulien Cornelisse schrijft over taal. Niet over hoe het zou moeten, of hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zijn die 'groter als mij' zeggen. Nee. Het gaat over taal zoals die op dit moment gesproken wordt. Dat is soms walgelijk, en soms aandoenlijk. Wat volgens Paulien Cornelisse in ieder geval vaststaat, is dat mensen bíjna nóóit zeggen wat ze bedoelen. ('Als ik even heel eerlijk ben' lijkt de opmaat tot vriendelijk commentaar, maar is meestal de inleiding tot keiharde kritiek onder de gordel). Veel mensen vinden dat wij ons vooral door het gebruik van taal onderscheiden van de wilde beesten. Paulien Cornelisse ziet taal niet als een teken van civilisatie, maar meer als een voortzetting van omgangsvormen uit de oertijd. We zijn nog steeds bezig elkaar te vlooien en tegen elkaar te gillen, alleen doen we dat nu op een veel ingewikkelder manier. Je hebt ook mensen die niet willen toegeven dat de discussie inmiddels een ruzie aan het worden is. Die zeggen bijvoorbeeld: 'Grappig dat je dat zegt,' terwijl het helemaal niet grappig is.

400 aanstekelijke stukjes over het dagelijks leven

Verwonderd – en nu en dan machteloos – beschouwt Paulien Cornelisse het dagelijks leven. Ze tuurt naar defecte kattenluikjes, vraagt zich af wanneer barista’s naar de wc mogen en ontleent levenslessen aan een verstopt doucheputje. Ook buigt ze zich over de kwesties waarom we op perrons met de trein meehollen, waarom politici zo graag praten over ‘hoe de hazen lopen’ en hoe het komt dat medisch personeel zoveel voelt voor de ludieke sok.

Met IN HET KORT laat Paulien Cornelisse ons door haar vergrootglas naar de wereld kijken. Zelfs in grote tegenvallers weet ze schoonheid te vinden. Haar scherpe observatievermogen en onophoudelijke nieuwsgierigheid werken zeer aanstekelijk. Kortom, dit dikke boek vol korte stukjes is een feest van herkenning.

Tot zijn eigen verbazing groeide Oos Kesbeke door de realityserie De Augurkenkoning op RTL4 uit tot een echte BN’er. In het programma wordt het dagelijks reilen en zeilen van de beroemde Amsterdamse tafelzurenfabriek gevolgd, die hij samen met zijn zoons Camiel en Silvian leidt. Oos veroverde de harten van miljoenen kijkers door zijn humor, broodnuchtere kijk op het leven en talloze uitspraken die een plek op een tegeltje verdienen. In Als ik gemekker wil horen, koop ik wel een geit zijn de honderd leukste, grappigste en meest spraakmakende uitspraken van de enige, echte augurkenkoning verzameld door Marcel Langedijk.

Waarom vinden we gelijkwaardigheid vanzelfsprekend? Waarom willen we de macht beteugelen, oorlog begrenzen en de zwakken beschermen? Veel van wat wij normaal vinden, is dat historisch gezien allerminst. In De ongelooflijke geschiedenis onderzoeken historicus Beatrice de Graaf, theoloog Stefan Paas en journalist David Boogerd de wortels van onze cultuur. Ze laten zien hoe tweeduizend jaar christendom onze ideeën over macht, seks, geld, natuur, gelijkwaardigheid en oorlog heeft gevormd. Van Nicea tot Napoleon, van kruistochten tot klimaatactivisten, en van Maria tot #MeToo. Wat begon als een kleine religieuze sekte, groeide uit tot een morele revolutie die het Westen blijvend veranderde. Een prikkelende en toegankelijke cultuurgeschiedenis over de ideeën die onze wereld vormden, en waarom ze in onze seculiere tijd opnieuw onder druk staan. Want wie onze waarden wil beschermen, moet begrijpen waar ze vandaan komen.

Gebaseerd op de succesvolle podcast De Ongelooflijke Geschiedenis, aangevuld met nieuwe verhalen en inzichten.

Beatrice de Graaf (1976) is faculteitshoogleraar en bekleedt de leerstoel Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen aan de Universiteit Utrecht. In 2022 won zij met Tegen de terreur de Arenberg Prijs voor het beste boek over Europese geschiedenis. Daarnaast is zij lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW).

Stefan Paas (1969) is hoogleraar missiologie en publieke theologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam en hoogleraar missiologie aan de Theologische Universiteit Utrecht. In 2018 werd hij gekozen tot Theoloog des Vaderlands. Zijn boek Vrede op aarde werd in 2024 bekroond als beste theologische boek van het jaar.

David Boogerd (1985) is journalist en presentator van De Ongelooflijke Podcast (NPO Radio 1/EO) en Dit is de Bijbel (NPO Luister/EO). Samen met Beatrice de Graaf en Stefan Paas maakt hij sinds 2025 de podcast De Ongelooflijke Geschiedenis. In 2025 ontving Boogerd de Spaanprijs voor zijn journalistieke werk en een Dutch Podcast Award in de categorie beste interview.

In de jaren vijftig en zestig vielen talloze vrouwen uit door 'overspannenheid'. Ze waren moe en hadden vage klachten. Het medicijn: rusten in een herstellingsoord. Wat gebeurde er daar? Wat was er met deze vrouwen aan de hand? Meesterverteller Suzanna Jansen las hun brieven en sprak met hun kinderen. Ze hoorde hoe jonge meisjes van school werden gehaald om de taken van hun moeder over te nemen, en hoe sommige kinderen zelfs naar een internaat moesten. 'Mijn moeder kwam veel slechter uit dat herstellingsoord dan dat ze erin ging,' vertelt een van hen. Vanuit het persoonlijke verhaal van haar eigen moeder maakt Jansen een begin met het optekenen van deze vergeten historie als Essay voor de Maand van de geschiedenis.

Moeder zijn met ADHD vraagt veel. Je moet je eigen brein én dat van je kind reguleren, terwijl je hoofd zelden stilstaat. Prikkels komen ongefilterd binnen, emoties zijn moeilijk af te remmen en alles organiseren kost bakken energie.

Maar datzelfde drukke hoofd maakt ook dat je blijft zoeken naar wat werkt. Je bent een betrokken ouder, komt met originele oplossingen en brengt energie, echtheid, speelsheid en spontaniteit in het gezin. Deze sterktes komen pas echt tot hun recht wanneer je jezelf kunt reguleren.

Als psycholoog en moeder met ADHD vertaalt Wendy de Pree wetenschappelijke inzichten naar wat écht werkt in het dagelijks leven. In dit boek ontdek je hoe je je energie beter verdeelt over de dag en krijg je meer inzicht in je triggers. Je leert stap voor stap anders omgaan met je grote emoties én die van je kind (met of zonder ADHD) en je krijgt adviezen over hoe je omgeving je kan ondersteunen. Zo ontstaat meer rust en verbinding in je gezin en bouw je aan een manier van opvoeden die werkt voor jouw brein.

Wendy de Pree is psycholoog en gedragstherapeut met meer dan vijfentwintig jaar ervaring. Ze doceerde aan de Universiteit Antwerpen en is een veelgevraagd spreker. In haar werk zet ze psychologische kennis om in duidelijke, praktische handvatten. Thuis zoekt ze net als andere ouders elke dag naar wat werkt. Op Instagram deelt ze haar inzichten met 28.000 volgers (@leerpositiefdenken).

In september 1997 stond Charles Spencer in Westminster Abbey en deelde hij voor het oog van de wereld zijn verdriet om het verlies van zijn geliefde zus Diana. Nu, bijna dertig jaar later, vertelt hij het verbijsterende verhaal van zijn leven met Diana en de tragische week van haar dood.

Tijdens hun jeugd waren Charles en Diana, de jongste twee Spencers, onafscheidelijk - ze noemden elkaar in het geheim Duch en Carlos. Ze waren elkaars intiemste vertrouweling en zwierven samen over het familielandgoed, doorstonden veeleisende kostscholen, overleefden tirannieke nanny's en hielpen elkaar door het verdriet rond de echtscheiding van hun ouders.

Maar alles veranderde toen Diana trouwde met de prins van Wales, nu koning Charles III, en van de ene op de andere dag wereldwijd een icoon werd. Charles zag hoe zijn zus zich inzette voor de verworpenen van deze wereld en genoot van het moederschap van haar twee gekoesterde zoontjes. Maar achtervolgd door een barbaarse pers terwijl haar koninklijke huwelijk op de klippen liep, stond ze er hopeloos alleen voor. Haar broer probeerde er altijd te zijn voor Diana - tot die gitzwarte avond in augustus 1997.

In Zwanenzang biedt Charles Spencer ons een buitengewoon intiem, liefdevol en eerlijk portret van zijn zus.

Waarom blijf je last hebben van vermoeidheid, hormonale ontregeling, spijsverteringsklachten of chronische stress, terwijl je al zoveel geprobeerd hebt? In De Rustrevolutie toont Sarah Peeters, bekend van social media, dat de sleutel tot herstel vaak dieper ligt: in een ontregeld zenuwstelsel en in stress, angst en trauma die zich vastzetten in je lichaam.

Vanuit haar eigen herstel na een auto-immuunziekte combineert ze herkenbare inzichten met somatische oefeningen die je helpen om spanning los te laten, je lichaam weer te vertrouwen en stap voor stap terug te keren naar diepe rust, meer energie en innerlijke balans.

In Dit wordt toch niks neemt bestsellerauteur Michel van Egmond de lezer mee achter de schermen van de populairste voetbalpodcast van ons land. Op zijn vertrouwde wijze en met veel aandacht voor de (tragi-)komische kant van het bestaan - bekend van bestsellers als Gijp, Kieft, Derksen en Topshow - bericht hij vanuit de coulissen nauwgezet over het wel en wee van de hoofdrolspelers.

Dit wordt toch niks schetst niet alleen een portret van Wim Kieft, René van der Gijp, Rob Jansen en Michel van Egmond zelf, maar ook van een grote verzameling kleurrijke sporticonen, van Aad de Mos en Johan Cruijff tot Piet Schrijvers en Hans van Breukelen en van Ruud Geels en Epy Drost tot Boris Becker en Ronaldo.

Paulien Cornelisse houdt al jaren een Japanverzameling bij. En die verzameling ziet nu voor het eerst het licht in dit prachtig vormgegeven boek. Pauliens collectie bestaat uit dingen die ze weet over Japan. Soms zijn het vondsten die ze deed tijdens haar reizen en verblijven in het land, onder meer voor haar VPRO-serie Tokidoki. Soms zijn het opmerkelijke feitjes. En omdat ze het nu eenmaal niet laten kan, zitten er in haar verzameling ook veel schitterende observaties van de Japanse taal.

'Japan in honderd kleine stukjes' is een verfrissend boek voor reizigers, thuisblijvers, taalliefhebbers en andere nieuwsgierigen. Paulien Cornelisse laat je ervaren hoe het voelt om te houden van een land dat nooit van jou zal zijn.

Paulien Cornelisse is een groot liefhebber van de Nederlandse taal. ‘Je ergeren? Dat doe je maar in je vrije tijd,’ zegt Paulien, om vervolgens als een detective op zoek te gaan naar taalvernieuwingen, miscommunicaties en bizarre gesprekswendingen. In Taal voor de leuk, haar derde taalboek, deelt ze haar nieuwste fascinaties. Waarom zegt de conducteur in de trein ‘UhLelystad’ in plaats van gewoon ‘Lelystad’? Kun je beter ‘ARG’ whatsappen of ‘ARGH’? Wat zijn dwangclichés? Auto-irritaties? En wat is woordaanelkaarplakkisme? Scherp, onderzoekend en met een vrolijk relativeringsvermogen neemt Paulien de taal onder de loep.

Rusland-correspondent voor The Wall Street Journal Evan Gershkovich wordt opgepakt door de Russische veiligheidsdienst, op verdenking van spionage. Onder valse voorwendselen wordt hij ruim een jaar vastgehouden onder verschrikkelijke omstandigheden. In Dit vervloekte prachtige land vertelt hij voor het eerst over die periode.

De Amerikaanse journalist Evan Gershkovich werkt als Rusland-correspondent voor The Wall Street Journal. Ook na de inval van Rusland in Oekraïne in februari 2022 blijft hij ter plaatse verslag doen, al verlaten steeds meer journalisten en critici het land. In het voorjaar van 2023 ontmoet hij een Russische tipgever voor een artikel over Ruslands wapenproductie. Het gesprek blijkt een valstrik. Gershkovich wordt opgepakt door de FSB op verdenking van spionage en onder valse voorwendselen opgesloten in een beruchte gevangenis in Moskou. Hij is een pion in een geopolitiek schaakspel.

Terwijl Gershkovich’ wereld van de ene op de andere dag krimpt tot een kleine betonnen cel, neemt hij een opmerkelijk besluit: hij blijft verslag doen. In de daaropvolgende zestien maanden documenteert hij een leven in Rusland waar weinig westerlingen weet van hebben. Hij beschrijft het omvangrijke gevangenissysteem met zijn eigen taal en gebruiken, met daarin verrassende kleine momenten van medemenselijkheid.

In dit ongelooflijk spannende en ontluisterende verhaal neemt Gershkovich de lezer mee in de gebeurtenissen die leidden tot zijn aanhouding, de vele maanden die hij doorbracht in Russische gevangenissen en de grootse internationale gevangenenruil die zorgde voor zijn vrijlating. Dit vervloekte prachtige land is een buitengewoon verslag van Rusland en zijn mensen, met oog voor de schoonheid en de gruwelijke geschiedenis waardoor het land zo moeilijk te doorgronden is.

Het systeem kraakt. Het kan anders.

Woningnood, klimaatschade, hoge energieprijzen. Het nieuws springt van de ene crisis naar de andere. We noemen het pech. Maar het is een patroon. En uiteindelijk een keuze.

Dit is geen crisis is geen handboek voor wereldverbeteraars met te veel vrije tijd. Het is voor wie voelt dat er iets knarst, maar niet weet waar te beginnen: de econoom die twijfelt aan zijn modellen, de beleidsmaker die de instrumenten tekort ziet schieten, de ondernemer die het anders wil, de burger die denkt: dit kan toch zoveel beter.

Het begint met een doodnormale ruzie. Dan volgt een woede-uitbarsting. En nog een. En nog een. Er komen steeds meer ongeschreven regels. Plotseling wordt je familie tegen je opgezet. En begin jij steeds meer aan jezelf te twijfelen. Totdat je alleen nog maar bezig bent met overleven.

Elk jaar worden in Nederland bijna 200.000 mensen slachtoffer van dwingende controle: een ernstige vorm van huiselijk geweld die draait om angst en intimidatie. Lotte Kok was een van hen. Haar openhartige boek toont hoe je dan in een gevangenis belandt waarvan de buitenwereld de muren niet eens ziet.

Haarscherp beschrijft ze waarom dwingende controle niet wordt gezien, er geen adequate bescherming tegen is én het niet eens strafbaar is. En hoe wij, de maatschappij, die ene vraag maar blijven stellen: waarom ging je niet weg?

Dit boek is het ontluisterende antwoord, in de hoop op positieve verandering.

Vier eeuwen lang waren het Huis Oranje-Nassau en het Nederlandse koloniale rijk sterk met elkaar verweven. Maar hoe groot was de rol van de Oranjes werkelijk? Waren zij alleen maar het ceremoniële gezicht van het imperium, of speelden zij een actieve rol in de gewelddadige koloniale expansie, slavernij en economische uitbuiting?

Oranje en de koloniën, 1600-2025 vat de resultaten samen van een grootschalig wetenschappelijk onderzoek dat op initiatief van koning Willem-Alexander werd uitgevoerd. Historicus Gert Oostindie laat zien hoe de Oranjes eeuwenlang betrokken waren bij het koloniale beleid en hoe zij zo bijdroegen aan de politieke en economische belangen van het Nederlandse rijk en hun eigen dynastie. Tegelijk maakt hij duidelijk hoe hun positie en opvattingen uiteindelijk veranderden, van actieve steun aan koloniale expansie tot de moeizame omgang met de erfenis van kolonialisme en dekolonisatie.

Dit zorgvuldig en toegankelijk geschreven boek biedt een helder en gezaghebbend overzicht van de historische relatie tussen de Oranjes en het koloniale verleden. Daarmee is Oranje en de koloniën, 1600-2025 onmisbaar voor iedereen die wil begrijpen hoe de geschiedenis van het koningshuis en het kolonialisme met elkaar zijn verbonden. En waarom die geschiedenis vandaag de dag nog relevant is.

Gert Oostindie is emeritus hoogleraar Koloniale en Postkoloniale Geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Hij leidde het onderzoek naar het koloniale verleden van het Huis Oranje-Nassau, waaraan zo’n zestig auteurs meewerkten. Hij publiceerde eerder vele spraakmakende boeken over de koloniale geschiedenis en de hedendaagse erfenissen ervan. In 2023 verscheen bij uitgeverij Boom Rekenschap. Het koloniale verleden, excuses en herstel.

Michiel Kramer is van een uitstervende soort, misschien wel de laatste rebel op het voetbalveld. In zijn biografie wil de spits eigenlijk niet meer praten over het broodje kroket dat hij als wisselspeler bij Feyenoord langs de lijn at. Maar doet het toch. Ook wordt er verder gegraven in Kramers pure liefde voor het voetbal en de oprechte weerzin tegen neppe mensen in dat voetbalwereldje. Maar ook zijn vele goals, provocerende juichmomenten, schorsingen, prijzen en natuurlijk alle conflicten naast de grasmat komen aan bod.

Binnen honderd dagen kun je je biologische klok substantieel vertragen – en zelfs terugdraaien. Dr. Leonard Hofstra en Chadya Elouazzani vertellen in dit boek niet alleen welke baanbrekende nieuwe inzichten uit longevity-onderzoek hieraan ten grondslag liggen, maar ze leggen ook haarfijn uit hoe het Nieuw in 100 dagen-programma er in de praktijk uitziet. En hoe je het voor jezelf kunt uitvoeren, stap voor stap, week voor week. Daarmee verkrijg je niet alleen waardevolle kennis en inzicht, maar daadwerkelijk de mogelijkheid om jaren (terug) te winnen. Jaren van mooi en gezond leven. Wie wil dat nou niet?

Europa staat voor een kantelpunt. Oorlog teistert ons oude continent. De menselijke tol is immens en vrede lijkt nog lang niet in zicht. De tijden zijn andermaal duister. We weten uit het verleden: duisternis bestrijden we met het licht van onze moed. En moed vergt niet enkel daden, maar ook woorden. We moeten durven nadenken en spreken over de betekenis van oorlog en vrede.

Alicja Gescinska, de auteur van Vrouwen in duistere tijden, geeft een stem aan de hand van een van de slachtoffers van het vreselijk bloedbad in Boetsja, Oekraïne. Deze hand helpt ons nadenken over ongemakkelijke vragen over oorlog en vrede. Bereik je vrede door te ontwapenen of is kiezen voor vrede soms ook kiezen voor oorlog? Bestaat er zoiets als een rechtvaardige oorlog, of is elke oorlog en elk wapen er één te veel?

Wat is het verschil tussen leuk en leuk-leuk? Wat zijn de fijnere nuances van nazi-Duits en porno-Duits? Wat is niveau kak?
En dan nog iets is de opvolger van Taal is zeg maar echt mijn ding (2009), waarvan meer dan 400.000 exemplaren zijn verkocht. Ook dit nieuwe boek staat weer vol met even onnuttige als amusante analyses van ons taalgebruik. Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen